Бид баатруудаа хэзээ алддаг вэ?

Хэн нэгнийг тахин шүтэх нь анх харахад хүндэтгэл, бишрэл, бүр хайр мэт санагдана.

Гэвч үнэндээ энэ нь тухайн хүнийг хүн хэвээр нь харахаа больж байгаа үйлдэл юм.

“Бид тэднийг бодит хүн гэдгээр нь биш, харин өөрсдийн бүтээсэн дүрээр харж эхэлдэг.”

Тэр дүр алдаа гаргадаггүй, үргэлж зөв, үргэлж сайхан, үргэлж бидний хүлээлтэд нийцэх ёстой төгс хувилбар байдаг.

Гэвч бодит хүн тийм биш. Хүн алдана, ядарна, буруу шийдвэр гаргана, заримдаа бусдын урмыг хугална.

“Харин бидний тахин шүтэж байгаа зүйл бол яг тэр бодит хүн биш, харин алдаа гаргах эрхгүй болгосон хийсвэр дүр юм.”

Өөрөөр хэлбэл, бид хүнийг нь биш, төгс байхаас өөр сонголтгүй болгосон хувилбарыг нь хайрлаж байдаг.

Ингэснээр тухайн хүнийг хүн байх эрхгүй болгодог. Ингээд бодит хүн алга болж, бидний хүлээлтийн нийлбэр, төсөөллийн бүтээгдэхүүн болж хувирна.

Нэг өдөр тэр хүн жирийн л хүн шиг алдаа гаргахад бид гомдож, уурлаж, урам хугардаг.

Гэтэл үнэндээ урвасан зүйл нь тэр хүн биш, харин бидний өөрсдөө бүтээсэн хийсвэрлэл юм.

Тахин шүтэх нь хүнийг нэг хэмжээст, амьгүй ойлголт болгон багасгадаг.

Бид хэн нэгнийг хэт өндөрт тавих тусам түүнийг хүн байхаас нь улам холдуулж байдаг.